Në gusht 2021, shkrova për marrjen e përgjegjësisë për një projekt, një detyrë dhe për veten. Nuk e kisha fjalën për grumbullimin e pasurisë. Shkrimi mbyllej me pjesën që i jep idesë kuptim praktik: mbaje fjalën dhe ji personi që thua se je.
Si duket përgjegjësia në praktikë?
Një titull apo një synim nuk mjafton për ta bërë përgjegjësinë të qartë. Ndihmon kur e emërton punën që do ta bësh. Ja një shembull ilustrues, jo një ngjarje nga kompanitë e mia: “Do ta dërgoj draftin e parë të enjten” është një zotim i kuptueshëm. “Do ta marr seriozisht” nuk e përcakton as punën, as afatin.
Nëse drafti do të vonohet, përgjegjësia përfshin njoftimin dhe marrëveshjen për hapin tjetër. Ke diçka konkrete për të ndrequr, në vend të një identiteti për ta mbrojtur.
Identiteti yt dhe pritjet e të tjerëve
Shkrimi fillestar përshkruante edhe tensionin mes atij që mendon se je dhe atij që të tjerët presin të jesh. E lidha këtë me besueshmërinë: a përputhen veprimet e mia me personin që pretendoj të jem?
Këtë pyetje mund t’ia bëj vetes për zotimet e mia. Ajo nuk dëshmon se kontrolloj çdo rrethanë apo se vështirësitë e dikujt tjetër janë faji i tij.
Libri që përmenda
Idenë e lidha me Extreme Ownership nga Jocko Willink dhe Leif Babin. Botuesi e përshkruan si libër për udhëheqjen, me mësime nga përvoja e tyre ushtarake. Artikulli im është reflektim personal, jo përmbledhje e të gjitha argumenteve të librit.
Për ta zbatuar idenë, zgjidhe një premtim të pambajtur. Shkruaje veprimin, kush po e pret dhe kur do të rikthehesh me përgjigje. Nis aty.
Për një shembull nga përvoja ime, lexo si e përdorja ndjekjen e përparimit pas dy javësh kur dikush më kërkonte punë.
