Në shtator 2021, e ndava historinë e Jerry Long sepse sfidonte idenë se një rrethanë e vështirë duhet ta përcaktojë gjithçka që vjen më pas. Ishte reflektim mbi jetën e tij, jo rrëfim për një takim me të.
Çfarë mbështesin burimet
Arkivi i Institutit Viktor Frankl përshkruan një aksident gjatë zhytjes, kur Long ishte 17 vjeç, që e la të paralizuar. Ai këmbëngulte se lëndimi nuk e kishte thyer si njeri.
Biografia e institutit dokumenton doktoraturën e tij në psikologji klinike më 1990 dhe punën e mëvonshme si klinicist, mësimdhënës dhe folës.
Pjesa që kishte rëndësi për mua
Postimi im fillestar përqendrohej te mundësia për të gjetur kuptim kur një situatë nuk mund të ndryshohet. Shkollimi dhe puna e Long i japin atij reflektimi diçka konkrete: një jetë që përfshinte studimin, marrëdhëniet dhe ndihmën për të tjerët.
Shembulli i tij nuk dëshmon se vuajtja është e domosdoshme për zhvillim. As nuk na tregon sa shpejt duhet ta marrë veten emocionalisht dikush tjetër. Një njeri mund të gjejë qëllim dhe prapë të ketë dhimbje, frustrim apo nevojë për mbështetje.
Një pyetje më e vogël se “ndrysho qëndrimin”
Titulli fillestar premtonte liri për të ndryshuar në çdo çast. Kjo shprehje është tepër e gjerë për ta bartur gjithë peshën e historisë. Të zgjedhësh përgjigjen e radhës nuk do të thotë të zgjedhësh lëndimin, t’i kontrollosh emocionet me urdhër apo t’i heqësh pengesat praktike.
Një pyetje më e dobishme është: brenda asaj që mund të bëj sot, çfarë ka aq rëndësi sa të hedh një hap drejt saj? Mund të jetë vazhdimi i një pune, kontaktimi i dikujt apo kërkimi i ndihmës. Këto janë pika të mundshme nisjeje, jo pretendime për veprimet e Long në një ditë të caktuar.
Dua ta ruaj kuptimin e historisë së tij, pa i kthyer arritjet e tij në kërkesë që të tjerët t’i fshehin vështirësitë.
