Prej vitesh e pyes veten çfarë njeriu po bahem. Përgjigjja ka ndryshu bashkë me mue. Sot pyetja ma e dobishme asht ma e thjeshtë: kur them që i vlerësoj sinqeritetin, dashninë e lirinë, a shihen këto vlera në jetën teme?
Një vend ku nis asht respekti ndaj vetes. E pyes veten: “A do të prisja prej dikujt që e dua me e pranu këtë?” Nëse përgjigjja asht jo, duhet me e pa kufirin që po e shmang. Kjo nuk do me thanë me i largu njerëzit sa herë na zhgënjejnë. Do me thanë me folë qartë për atë që dhemb, me e dëgju edhe anën e tyne dhe me vendosë me çka mundem me jetu.
Familja ka shumë rëndësi për mue. Po ashtu liria e secilit njeri brenda saj. Nderi i familjes nuk asht arsye me e duru kontrollin, poshtërimin ose një lidhje që ta dëmton shëndetin. Por një bisedë e vështirë nuk e ban krejt familjen armike. Kur asht e sigurt, ma parë dua me provu sinqeritetin e ndryshimin sesa largimin. Nganjëherë largimi prapë asht vendimi i duhun.
Më duhet edhe koha me veten. Ecja, udhëtimi, ushtrimet dhe shkrimi më ndihmojnë me i dëgju prapë mendimet e mia. Kam eksploru edhe ide shpirtërore gjatë kësaj rruge. Këto janë praktika e besime personale, jo dëshmi që intuita asht gjithmonë e saktë. Kur pyetja ka të bajë me shëndetin a mirëqenien e dikujt tjetër, dua me e dëgju edhe evidencën e mirë, jo veç përvojën teme.
Njerëzit përreth ndikojnë në zakonet tona. Mundohem me zgjedhë lidhje ku mundemi me mos u pajtu pa përbuzje, me e mbajtë fjalën pa mbajtë llogari dhe me i dhanë hapësirë njani-tjetrit me u rritë. Dua me e ofru edhe unë të njajtën. Një kufi që e kërkoj për vete, po nuk e respektoj te tjetri, nuk asht vlerë që po e jetoj.
Këtu Be the One do me thanë me u ba njeri që mundesh me i besu, pastaj me ua lanë të tjerëve dinjitetin me qenë vetja. Nuk kam nevojë me e zgjidhë krejt identitetin në një libër a një fundjavë larg. Sot mundem me e thanë të vërtetën, me e mbajtë një premtim dhe me pa si po i trajtoj njerëzit ma të afërt.
