Kur flas për këshilla për jetën, pyetja kryesore asht drejtimi që po e zgjedh për vete.
Këshilla për jetën dhe vendimi që e ke përpara
Mos e merr këshillën e dikujt që s’e ka jetën që ti don me pas. Ky asht versioni i drejtpërdrejtë i asaj që ndava.
Po pyetja poshtë saj ia vlen: kah po më çon kjo këshillë?
Dikush mundet me folë me shumë siguri dhe prapë me shku në një drejtim ku unë s’du me shku. Para se mendimin e tij me e kthy në vendimin tem të ardhshëm, du me e shiku drejtimin, jo veç sigurinë.
Kjo s’do me thanë që dikush duhet me pasë jetë të përsosun para se me më mësu diçka. Mundem me mësu prej një gabimi, prej përvojës, prej dikujt që e ka zgjedhë një rrugë tjetër. Me dëgju dhe me ia dhanë timonin dikujt janë dy vendime të ndryshme.
Çka po më ndihmon me kuptu? A e njeh atë pjesë të jetës për të cilën po flasim? A i du edhe kompromiset që vijnë me përgjigjen e tij?
Këshilla meriton mendim. Jo automatikisht bindje.
Nëse unë kam me jetu me atë vendim, duhet me mbetë pjesë e tij. Zanin e kujt po e ndjek—dhe a e ke zgjedhë vetë?
Dëgjo, pyet dhe zgjedh
Për shembull, ndaje këshillën prej sigurisë me të cilën e thotë dikush. Shkruaje veprimin që ta propozon dhe arsyen që ta jep. Pastaj pyete cila pjesë vjen prej përvojës dhe cila asht supozim për situatën tande. Kështu, një mendim i përgjithshëm bahet ma i lehtë me u shqyrtu.
Shikoje edhe çka mbetet jashtë asaj këshille. Një zgjedhje që i përshtatet dikujt mundet me u mbështetë në kohë, përkrahje ose prioritete që ti nuk i ki të njëjta. Mundesh me e respektu përvojën e tij dhe prapë me pyetë qysh lidhet me rrethanat tua.
Në fund, kur kërkon këshilla për jetën, s’ke nevojë me i largu krejt ata që nuk pajtohen me ty. Një mospajtim i dobishëm mundet me ta tregu diçka që s’e ke pa. Dëgjoje idenë, bane një pyetje ma të qartë dhe mbaje vendimin të lidhun me jetën që don me e ndërtu.
Ma shumë reflektime personale te Letrat nga Valoni.
