Në mars 2025, shkrova tri mënyra për të luajtur me fjalën angleze “present”. I përdorja si një imazh që më kujtonte ta ktheja vëmendjen te e tashmja. Ishin lidhje personale, jo prejardhja gjuhësore e fjalës apo një përkufizim shkencor i vetëdijes.
Tri kuptimet që i dhashë imazhit
- “Pre”, para mendimit: ftesë për të bërë një hap prapa nga komentimi që po ia shtoja çastit.
- “Present”, një dhuratë: mënyrë për ta vlerësuar përvojën që kisha përpara.
- “Pre-sent”, e dërguar paraprakisht nga vetja ime më e lartë: interpretimi shpirtëror që solla në të.
Shkrimi në anglisht e bën të mundur këtë lojë fjalësh. Besimi im për një vete më të lartë është pjesë e këndvështrimit tim, jo fakt që vërtetohet nga shkronjat.
Çfarë doja të thosha me kthimin prapa
Artikulli fillestar përfytyronte një situatë ku po e teproja me mendime dhe nuk po vendosja dot. E përshkrova si kthim te çasti para mendimit. E kam si imazh për ridrejtimin e vëmendjes, jo kthim të mirëfilltë të kohës.
Edhe shprehja “para mendimit” ka kufi. Të kem një mendim nuk do të thotë se kam dështuar të jem i pranishëm. Kujtesa më ndihmon kur më bën ta vërej çfarë po bëj, në vend që të shtojë një standard tjetër që duhet ta përmbush në mënyrë të përsosur.
Leximi që lidha me të
Krahas reflektimit rekomandova The Power of Now nga Eckhart Tolle. Loja me tri kuptime këtu është shpjegimi im; nuk po ia atribuoj atij.
Teksti fillestar e përshkruante të tashmen edhe si vend ku gjithçka është mirë. Kjo është tepër absolute. Vëmendja ndaj çastit nuk e bën çdo situatë të qetë dhe nuk heq një problem që kërkon veprim.
Ajo që ruaj është kujtesa: ta vërej përvojën para se të më përfshijë plotësisht rrëfimi që po krijoj për të.
