Tre djemtë e mi erdhën te dua. Flas për standarde të nalta kur ndërtojmë një kompani. Me i pas aty e ban pyetjen konkrete: çka kishin me mësu veç tue na pa si punojmë?
Një vizitë në punë s’ka nevojë me u ba ligjëratë për karrierën e ardhshme. Mundet thjesht me ua hapë një dritare për atë që bajnë të rritunit gjatë ditës dhe qysh sillen me njëri-tjetrin.
Kur një fëmijë pyet çka ban kompania, nise me njerëzit që po mundohet me i ndihmu. Pastaj tregoje një pjesë të zakonshme të punës që i shërben atij qëllimi. Një pyetje që po merr përgjigje apo një problem që po zgjidhet mundet me qenë ma i kuptueshëm se një titull pune.
Lëri vend pyetjeve të tyne. Ajo që ty të duket e qartë mundet me qenë krejt e re për ta. S’ke nevojë për përgjigje të përkryme për gjithçka.
Çka kishte me mësu një vizitor tue na pa? A kishte me pa njerëz që i mbajnë marrëveshjet, dëgjojnë dhe kujdesen për punën? Aty standardi bahet i dukshëm.
Fëmijët s’kanë nevojë me e zgjedhë rrugën tonë. Shembulli që ia vlen me ua dhanë asht me e marrë punën seriozisht dhe me u sjellë mirë me njerëzit. Kjo ambicie vlen edhe kur vizita ka përfundu.
Për organizimin e asaj përpjekjeje, lexo edhe për marrëveshjet e punës në një ekip në disa vende.