E kritikova aeroportin e Berlinit. Një përgjigje thoshte se gjermanët nuk gabojnë. Se aeroporti funksionon për të tjerët. Se ne jemi tepër të vegjël për t’i mësuar ose kritikuar ata.
Tepër të vegjël.
Këtu ia vlen të ndalemi.
Mund të mos pajtohesh me kritikën time për aeroportin. Kërko dëshmi. Më trego ku e kam gabim. Kjo është një bisedë që mund ta bëjmë.
Por çfarë lidhjeje ka të qenit shqiptar me faktin nëse një pyetje ia vlen të bëhet?
Në atë pikë, aeroportin e kemi lënë pas. Po flasim për sa leje i japim vetes të mendojmë, të pyesim, të kemi zë.
I respektoj njerëzit që dinë më shumë se unë. Kemi shumë për të mësuar prej tyre. Por të mësosh nga dikush nuk do të thotë ta vendosësh veten poshtë tij.
Nëse argumenti im është gabim, korrigjoje argumentin. Nëse i yti është më i mirë, ma trego pse.
Këtë mund ta bëjmë pa e shpallur një komb të pagabueshëm dhe një tjetër të paaftë për të pyetur.
Këtë kisha parasysh kur fola për ndjenjën se vlen më pak se të tjerët. Në çastin kur vendos se dikush duhet ta ketë patjetër drejt vetëm për shkak të asaj se kush është, e zvogëlon veten para se biseda të fillojë.
Ji i gatshëm të mësosh. Ji i gatshëm ta kesh gabim.
Por mos kërko leje për të menduar.
