«Ka ardhë koha për një zgjim të ri kombëtar.» Këtë thirrje ndava në postimin tim të fundit. E quajta «Zgjim Kombëtar 2.0»: një thirrje për t’u bashkuar, për t’u vetëdijesuar dhe për ta vendosur interesin e përbashkët shqiptar mbi përfitimin personal, besnikërinë partiake dhe përçarjen fetare.
Pika ime e nisjes është përkatësia. Përpara se një parti, një ideologji apo një përkatësi fetare të bëhet arsye për t’u kthyer kundër një shqiptari tjetër, duhet ta kujtojmë atë që ndajmë. Gjuha, kultura, historia dhe e ardhmja jonë meritojnë vëmendjen tonë të përbashkët.
Dituria krah guximit
Në postim përmenda katër gjëra që na duhen: dituria, bashkimi, guximi dhe dashuria për atdheun. Dituria ka vend në këtë listë. Thirrja për ta mbrojtur historinë na kërkon edhe diçka neve: ta njohim. Leximi im i fundit i Sami Frashërit është pjesë e së njëjtës bisedë për gjuhën, fenë dhe përkatësinë.
Thirra edhe shpirtin e Gjergj Kastriotit–Skënderbeut si simbol guximi dhe vendosmërie të ripërtërirë. Është një thirrje ndaj një simboli historik, jo pretendim se rrethanat tona janë të njëjta me të tijat.
E ardhmja e përbashkët në vend të parë
Më shqetësojnë përçarjet që i kthejnë njerëzit kundër njëri-tjetrit. Thirrja ime është t’i bashkojmë forcat në mbrojtje të gjuhës, kulturës, atdheut dhe së ardhmes sonë. Dua që ky qëllim i përbashkët të ketë më shumë peshë se besnikëritë që na ndajnë.
Ky është qëndrimi im për atë që dua për ne, jo një raport që vërteton akuza ndaj njerëzve apo grupeve të caktuara. Në qendër është bindja që shpreha në postim: vetëm së bashku mund ta ngremë kombin aty ku besojmë se mund të arrijë.
Postimi origjinal · 18 October 2026
