Ia ke dhanë vetes një premtim. A e mbajte? Për mu, vetërespekti nis aty—te marrëveshjet e vogla që askush tjetër s’i kontrollon.
Asht lehtë me e kthy respektin për veten në një fjalim. Pyetja ma e vështirë asht çka ban pasi të kryhet fjalimi.
Zgjedhe një zotim që ka rëndësi për ty dhe varet prej teje. Baje veprimin konkret. «Me punu për idenë» asht e paqartë. «Me e shkru paragrafin e parë para drekës» të jep diçka që mundesh me e ba.
Mbaje aq të vogël sa mos me u varë prej një dite të përsosur. Qëllimi asht me e ushtru zbatimin, jo me kriju edhe një arsye me e sulmu veten. Miratimi i të tjerëve s’e ban këtë punë në vend tandin.
Ka me ndodhë mos me e mbajtë një zotim. Shikoje pse: a ishte veprimi joreal, koha e papërshtatshme, apo zgjodhe diçka tjetër? Ndreqe planin dhe nise prapë. Me e pranu gabimin s’do të thotë me e ba pjesë të identitetit.
Me qenë personazhi kryesor i jetës tande s’do të thotë që të tjerët s’kanë rëndësi. Do të thotë me e pranu pjesën tande në faqen që vjen. Nise me një premtim, një vendim të sinqertë dhe një veprim që të përfaqëson.
Kujdesi për veten shfaqet edhe te kufijtë ndaj standardeve të dyfishta.
Me e mbajtë një premtim nis kur e kthen qëllimin në një hap konkret.