Standardet e dyfishta nuk kanë vend te respekti. As mosrespekt. As «për mu vlen, për ty jo». Ky asht mesazhi i postimit. Po flas për sjelljen që përsëritet e që vazhdojmë me ia gjetë arsyetimin, ndërsa prej vetes kërkojmë me duru edhe ma shumë.
Me fjalën respekt pajtohemi lehtë. Ma shumë del në pah kur e shpjegon në një situatë të zakonshme: me e mbajtë marrëveshjen, me e dëgju një jo apo me ia lanë tjetrit të njëjtën liri që e pret për vete.
Standardet e dyfishta: emërtoje sjelljen
Zgjedhe një shembull konkret. Nëse dikush pret përgjigje të menjëhershme prej teje, por kohën tande e trajton si pa rëndësi, shpjegoje atë dallim. Rri te ajo që ndodhi dhe te ajo që të duhet. S’ke nevojë me i vu diagnozë personit për me e vënë në pyetje sjelljen.
Pastaj pyet a asht pritja e ndërsjellë. A munden të dy me kundërshtu, me kërku hapësinë apo me ndryshu një plan me të njëjtin mirëkuptim? Reciprociteti s’do me thanë që çdo detyrë duhet me qenë e njëjtë. Do me thanë që askush s’e përjashton veten prej respektit bazë.
Bane kufirin një vendim që mundesh me e zbatu
Një kufi mundet me u thanë thjeshtë: «Du me e diskutu këtë, por do ta ndal bisedën nëse fillojmë me e sha njanin-tjetrin.» Ky asht shembull i një veprimi që e kontrollon ti, jo premtim se mundesh me ia ndryshu sjelljen dikujt tjetër.
Shiko çka ndodh mas bisedës. A ndryshon sjellja, apo i ktheheni të njëjtit shpjegim çdo herë? Mesazhi jem asht i drejtë: me pasë vend në jetën tande s’do me thanë me pasë leje për mosrespekt të përsëritun. Mundesh me e marrë seriozisht këtë pa e kthy çdo mospajtim në gjykim për krejt karakterin e dikujt.
Kjo lidhet edhe me respektin për veten dhe premtimet që i mban.