Në një restorant në Çifti pashë një këngë arbëreshe për rininë, gëzimin dhe bekimin. Ishte një tjetër moment i vogël kur gjuha e lidhi vizitën me diçka të njohur.
Titulli ishte “Kam këndomi moj kopile”. Në përkthimin italisht që shfaqej aty, fjala e fundit u referohej vajzave të reja. Ky kontekst ka rëndësi: një fjalë mund t’i tingëllojë ndryshe lexuesit të sotëm shqiptar nga përdorimi i saj në një këngë apo traditë vendore.
Ndava mesazhin që mora prej saj: shijoje rininë, këndo dhe gëzoju jetës. Pa i riprodhuar vargjet këtu, dua ta ruaj kujtimin e gjetjes së tyre në një vend të zakonshëm, gjatë një vakti.
Jo çdo takim me trashëgiminë ndodh në muze. Ndonjëherë është një tekst në murin e restorantit që të ndal, të shtyn ta lexosh dhe të bësh një pyetje tjetër. Edhe kjo e bëri të veçantë kohën time mes arbëreshëve.
Postimi origjinal · 2026-10-12
