Zhgënjimi i përsëritun më shtyn me shiku çka po kthehet, çka po pres dhe çka mundem me vendosë ndryshe.
Zhgënjimi dhemb. Kur i njëjti lloj po kthehet, du me e pa edhe modelin. Çka po pres? Çka po anashkaloj? Çka mundem me zgjedhë ndryshe?
Një bisedë e vështirë ose një rezultat zhgënjyes nuk e tregon krejt historinë. Shikoji tentimet bashkë. Çka kërkove? Për çka u pajtuat? Çka ndodhi mandej? A pati ndryshime të dukshme, apo veç një premtim tjetër që ka me qenë ndryshe?
Me i shkru këto vërejtje ta ban ma të lehtë me folë për modelin. Rri te ajo që e din, jo te përpjekja me ia lexu tjetrit qëllimet.
Nëse don me provu prapë, emërtoje çka duhet me qenë ndryshe dhe çka mbetet në dorën tande. Një tentim tjetër lyp ma shumë se shpresën që të njëjtat rrethana papritmas japin rezultat tjetër.
Mundesh edhe me vendosë me u ndalë. S’ke nevojë me dëshmu që krejt përvoja ishte pa vlerë. Ndoshta mësove çka ka rëndësi, çka duhet me thanë ma herët ose ku e ka vendin një kufi.
Në përshkrim, zhgënjimin e quaj mësim, jo dënim. Pjesa e dobishme e mësimit asht ajo që e merr me vete. Jepi asaj vëmendje, ma shumë se mundit me e detyru një fund të caktum.
Kjo pyetje lidhet edhe me ruajtjen e dashnisë bashkë me kufijtë e tu.
Kur modeli lidhet me mënyrën qysh të trajtojnë, respekti dhe pritjet e ndërsjella ia japin bisedës një pikënisje konkrete.