S’du me u pendu për dashninë që e kam dhanë veç pse një lidhje mbaroi. Për mu ishte e vërtetë. Mundem me e vlerësu atë dhe me vendosë çka pranoj herën tjetër.
Kur diçka përfundon keq, mundesh me u tundu me e gjyku secilin moment kujdesi prej përfundimit. Por një fund s’ka pse me ta kthy aftësinë me dashtë në gabim.
Mundesh me e vlerësu kujdesin që e dhe dhe me qenë i sinqertë për çka ndodhi. Çka dhe me dëshirë? Çka të duhej, por s’e the? A kishte hapësirë për të dy, apo vazhdimisht po i anashkaloje kufijtë e tu?
Këto pyetje e ndajnë bujarinë prej një modeli që s’don me e përsëritë. S’ke nevojë me u ba ma i ftohtë për me u ba ma i qartë.
Me mos u pendu për dashninë nuk do të thotë me vazhdu një marrëdhënie prej së cilës don me dalë. Mundesh me ia ndalë dikujt qasjen te koha, vëmendja a intimiteti yt dhe prapë me e pranu që ndjenjat ishin të vërteta.
As s’do të thotë me mbajtë llogari çka të ka borxh tjetri. Merre prej kujdesit atë që tregon për vlerat tua. Prej përvojës mëso qysh zgjedh e qysh komunikon. Merri të dyja në kapitullin tjetër: aftësinë me dashtë dhe gatishmërinë me u kujdesë edhe për veten.
Kur e njëjta përvojë kthehet, lexo edhe për modelin prapa zhgënjimit të përsëritun.