“A më deshti? A ka me u kthy?” Ndoshta s’i merr ato përgjigje. Po nëse dikush të ka blloku, një sen është i qartë: me thirrë prej një numri tjetër e kalon kufirin që e ka vendosë.
Prej një rrëfimi të ndjekësit s’mundemi me ditë saktë çka mendon tjetri. Ndjenjat, pasiguria dhe sjellja egoiste munden me qenë pjesë e së njëjtës histori. Me hamendësu cili shpjegim asht krejt e vërteta s’ta tregon domosdo hapin tjetër.
Mundesh me vendosë edhe pa atë përgjigje: ndale kërkimin e kontaktit. Mos kontrollo a të ka zhblloku. Lejoje kufinin me ta udhëheqë sjelljen, edhe kur ndjenjat ende s’janë qetësu.
Dëshira për një bisedë të fundit mundet me u ba arsye me e hapë situatën prapë. Provoje me e shkru çka ke dashtë me thanë, pa e dërgu. Fol me dikë që i beson për atë që duhet me ndryshu në jetën tande. Këto janë sugjerime praktike, jo premtim që dhimbja kalon menjëherë.
S’po thom që ndjenjat tua s’kanë rëndësi. Po ato s’të japin kontroll mbi gatishmërinë e tjetrit për kontakt. Ktheje vëmendjen te përgjegjësitë, lidhjet dhe zgjedhjet që i ki në dorë. Nganjiherë mbyllja nis te kontakti që vendos me mos e kërku.
Për atë që don me marrë me vete prej përvojës, lexo edhe për dashninë dhe kufijtë.
Edhe për këtë besoj se empatia mundet me e përfshi një të vërtetë të pakëndshme.