“E kuptoj që kjo dhemb.” “Duhet me ndalu së bani këtë.” Mundem me i mendu të dyja. Me u kujdesë për dikë s’do me thanë me u pajtu me vendimin që po e lëndon atë ose dikë tjetër.
«E kuptoj që po të dhemb» dhe «këtë sjellje duhet me e ndalë» munden me qenë të vërteta bashkë. Njana e pranon ndjenjën. Tjetra flet për një zgjedhje. Kur i përziejmë, biseda e sinqertë bahet ma e vështirë.
Kjo s’asht leje me e poshtëru dikë në emër të sinqeritetit. Fol konkretisht për sjelljen, prano çka nuk e din dhe mos e kthe një rrëfim në gjykim për krejt karakterin e njeriut.
Kur dikush na vjen i lëndum, perspektiva e tij asht e para që e dëgjojmë. Para se me e inkuraju, pyet çka do me thanë hapi që po propozohet për njerëzit e tjerë. A e respekton një kufi të shprehur? A e thellon një situatë që tashma po shkakton dëm?
Qëndrimi jem në postim asht i drejtpërdrejtë: empatia s’duhet me kërku sakrifikimin e së vërtetës. Në praktikë: pranoje dhimbjen, emërtoje përgjegjësinë dhe ndihmoje personin me gjetë një hap tjetër. Ngushëllimi ka rëndësi. Por ka rëndësi edhe me mos e duartrokitë një vendim veç pse personi që po e merr asht i lëndum.
Kjo kërkon edhe me i pa standardet e dyfishta në sjelljen e përditshme.