Ndava një imazh ilustrues me ftesën për të kujtuar pse jemi këtu. Ai bashkon një figurë shqiptari me plis, shqiponjën dykrenare dhe një peizazh digjital të imagjinuar.
Fjalët për shpirtin që zgjedh të jetë shqiptar shprehin një besim shpirtëror. E lexoj këtë imazh si ftesë për të menduar për përkatësinë dhe përgjegjësinë, jo si dëshmi historike apo shkencore.
Për mua, kujtimi i rrënjëve duhet të na çojë te veprimi: ta flasim gjuhën, t’i dëgjojmë të moshuarit, të mësojmë me kujdes dhe t’i trajtojmë të tjerët me respekt. Krenaria merr më shumë kuptim kur bëhet praktikë e përditshme.
Vepra e shoqëron këtë reflektim si ilustrim. Nuk është fotografi e një ngjarjeje apo rindërtim i së kaluarës.
Postimi origjinal · 2026-10-11
