Kam frikë. E tash? S’du që ajo ndjenjë me ma marrë çdo vendim. Nganjëherë hapi tjetër është mjaft i vogël me e ba edhe kur frika ende është aty.
Du që ajo shtysë me të çu te një hap i mendum. Parehatia e diçkaje të panjohun nuk asht e njëjtë me një rrezik që ki arsye të mirë mos me e marrë. Guximi s’kërkon me e pranu çdo sfidë që ta qet dikush përpara.
Baje situatën konkrete. A asht me e ba një pyetje, me e tregu punën e papërfundume, me apliku diku apo me e hapë një bisedë të sinqertë? Çfarë rezultati po imagjinon dhe çka din vërtet për të?
Kur e emërton situatën, zgjedhe një version të hapit për të cilin mundesh me u përgatitë. Ushtroje bisedën, shpjegoja idenë një personi ose mëso çka kërkon aplikimi. Përgatitja asht pjesë e marrjes seriozisht të sfidës.
Mandej krahasoje çka ndodhi me çka prite. Çka ishte e parehatshme? Çka doli ndryshe? A ka diçka që don me e ushtru para provës tjetër?
S’ke nevojë me e kthy një provë në test të krejt karakterit tand. Në postim, rritja asht arsyeja për me dalë përtej së njohunës. Lidhe hapin me diçka që ka vlerë për ty, që parehatia me pasë një qëllim përtej dëshmisë se mundesh me e duru.
Për supozimet që të ndalin, lexo edhe për me i vu në provë bindjet që të kufizojnë.