Çka kishe ndryshu sot po t’i besoje vetes? Ndoshta e ndan versionin e parë. E ban pyetjen. Thu jo. Du që besimi në vete me u kthy në vendim që mundem me e zbatu.
Emërtoje atë që po e shtyn. Mundet me qenë një pyetje, një version i parë që don me e nda apo me thanë se s’mundesh me marrë edhe një obligim. Vendose çka përfshin tentimi i parë dhe çka mundesh me i kushtu realisht.
Rreziku s’ka nevojë me qenë dramatik. Mundesh me nisë me një hap që ia kupton pasojat. Besimi në vete s’asht arsye me e injoru atë që s’e din; mundet me qenë arsye me e mësu në vend se me mbetë në vend.
Mas tentimit, ndaje atë që ndodhi prej storjes që ia tregon vetes. Cila pjesë funksionoi? Çka lyp ushtrim apo qasje tjetër? Një bisedë e sikletshme apo një ide e refuzume s’ka nevojë me u ba vendim për aftësinë tande.
Edhe kufiri ka vend këtu. Me i besu vetes mundet me nënkuptu me thanë jo, me kërku kohë apo me zgjedhë drejtim tjetër. Për mu, vlera e besimit asht te kalimi prej pritjes te një zgjedhje e mendume. Jepja një formë që e sheh në veprimin e radhës.