Në këtë postim, besimin në vete e quaj themel. E lidh me veprimin, me guximin me provu, me mësimin dhe me kufijtë. S’po thom që besimi ta garanton suksesin e çdo tentimi. Po presim me qenë krejt të sigurt, aftësitë munden me mbetë pa u përdorë.
Mbrapa fjalëve motivuese ka një pyetje të dobishme: qysh do të dukej me i besu vetes në situatën që e ke sot? «Me pasë ma shumë vetëbesim» ende asht përgjigje tepër e paqartë për me vepru.
Zgjedhe një tentim që mundesh me e përshkru
Emërtoje atë që po e shtyn. Mundet me qenë një pyetje, një version i parë që don me e nda apo me thanë se s’mundesh me marrë edhe një obligim. Vendose çka përfshin tentimi i parë dhe çka mundesh me i kushtu realisht.
Rreziku s’ka nevojë me qenë dramatik. Mundesh me nisë me një hap që ia kupton pasojat. Besimi në vete s’asht arsye me e injoru atë që s’e din; mundet me qenë arsye me e mësu në vend se me mbetë në vend.
Lëre derën hapun për feedback pa e humbë gjykimin tand
Mas tentimit, ndaje atë që ndodhi prej storjes që ia tregon vetes. Cila pjesë funksionoi? Çka lyp ushtrim apo qasje tjetër? Një bisedë e sikletshme apo një ide e refuzume s’ka nevojë me u ba vendim për aftësinë tande.
Edhe kufiri ka vend këtu. Me i besu vetes mundet me nënkuptu me thanë jo, me kërku kohë apo me zgjedhë drejtim tjetër. Për mu, vlera e besimit asht te kalimi prej pritjes te një zgjedhje e mendume. Jepja një formë që e sheh në veprimin e radhës.