Spiritualiteti në përditshmëri, për mu, duhet me u pa në mënyrën qysh i trajtoj njerëzit, jo veç në shenjat e jashtme.
Kristale, rroba, festivale. Asnjana s’më tregon qysh e trajton një njeri tjetër. Për mu, ana shpirtërore duhet me u pa aty, edhe në momentet e zakonshme.
Ky asht këndvështrimi im. Nuk kërkon që krejt me i pasë të njëjtat praktika apo me e shprehë besimin njëjtë. Pyet çka do të thonë ato praktika në mënyrën qysh jetojmë.
Qysh përgjigjesh kur dikush s’pajtohet me ty? A mundesh me e dëgju pa e zvogëlu tjetrin? A mundesh me pranu që diçka s’e din apo me e pranu ndikimin e një fjale të pakujdesshme?
Këto pyetje mundesh me i marrë në një bisedë sot. Janë ma konkrete se me vendosë a po dukesh si njeri që i ka kuptu krejt.
Nëse një praktikë ka rëndësi për ty, pyet ku shihet përtej kohës kur e ban. A të ndihmon me e vërejtë sjelljen tande? A të fton me vepru me ma shumë kujdes? Qysh do të dukej kjo në një marrëdhënie apo marrëveshje që duhet me e mbajtë?
Mundesh me i shiju sendet, takimet dhe ritualet që kanë kuptim për ty. Pyetja ime asht çka e vendos të parën. Shenjat e jashtme s’duhet me e zëvendësu punën e përditshme me u sjellë mirë me njerëzit dhe me i mbajtë kambët në tokë.
Një pjesë e kësaj sjelljeje asht empatia që e merr seriozisht edhe përgjegjësinë.