Prishtina e Tirana. Kosova e diaspora. Një lagje e tjetra. Reklama jonë e parë televizive e dua-s nga 2020 nisi me një dëshirë të thjeshtë: me ua dhanë njerëzve një mënyrë me e gjetë njani-tjetrin.
Ajo që më pëlqen te këta shembuj asht se largësia s’e ka gjithmonë të njëjtin kuptim. Nganjëherë dy njerëz jetojnë në shtete të ndryshme. Nganjëherë jetojnë afër, por prapë s’e kanë një mënyrë të natyrshme me u taku. Produkti që i lidh njerëzit duhet me i marrë parasysh të dyja.
Reklama televizive ka pak kohë me e ba idenë të kuptueshme. Këtu nisja ishte një situatë njerëzore: njerëz që mundeshin me dashtë me u njoftu ishin të ndamë prej gjeografisë ose prej rretheve ku lëviznin.
Nëse po e shpjegon një produkt, ky asht ushtrim i dobishëm. Përshkruaje situatën para listës së veçorive. Kush po don me e gjetë kë? Çka po e ban të vështirë? Çka mundet me mundësu një njoftim i mirë? Këto pyetje ia japin teknologjisë një arsye me pasë rëndësi.
Gjuha e përbashkët apo lidhja me kulturën shqiptare mundet me ia dhanë bisedës një fillim. Nuk do me thanë që dy njerëz i kanë të njëjtat vlera, pritje apo plane. Ato ende duhet me i zbulu vetë.
Reklama e vjetër asht pjesë e historisë së kompanisë, jo udhëzues i veçorive aktuale apo pretendim për numrin e lidhjeve që krijoi. Ideja mbetet e qartë: me ua dhanë njerëzve një mënyrë me e gjetë njanin-tjetrin, përtej kufirit apo përtej një rrethi shoqëror që s’asht kryqëzu kurrë.
Një pjesë të kësaj ideje e shtjelloj te vendlindja, diaspora dhe largësia mes njerëzve.
Një mënyrë tjetër me e lidhë atë ide me një vend ishte reklamimi i dua-s rreth mbërritjeve në aeroport.