Po flisja me dosta për krijimtarinë dhe frikën me e nda atë që e bajmë. E njoh edhe unë atë hezitim. Edhe me e regjistru veten mundet me të ardhë zor para se me e shtypë butonin.
Nxiti njerëzit rreth teje me kriju diçka. Ndaje edhe tentimin tand. S’ka nevojë me qenë i përsosun që me e nisë një bisedë të dobishme.
Me nda s’do të thotë patjetër me e nxjerrë para krejt atyne që i njeh. Zgjedhe një person që ia beson reagimin ose një grup të vogël që e intereson tema. Trego në cilën fazë asht puna dhe çfarë përgjigjeje të ndihmon.
Për një shkrim të shkurtë, pyet cila fjali u mbeti në mend. Për një video, pyet ku u ba ideja e paqartë. Kështu biseda ka qëllim përtej një gjykimi të përgjithshëm a je «kreativ».
Kur dikush ta tregon një punë të papërfunduar, merre seriozisht guximin që e ka marrë. Përmende diçka konkrete dhe jep një pyetje a vërejtje të dobishme. Mundesh me qenë i sinqertë pa e ba tjetrin me u pendu që u shpreh.
Për punën tande, zgjedhe një version aq të vogël sa mundesh me e kry e me e nda. Një paragraf vlen. Një skicë vlen. Një mendim i qartë para kamerës vlen. Lejoje versionin e parë me ekzistu, që të kesh prej çkaje me mësu.
Mbas publikimit, vlen edhe dallimi mes komenteve armiqësore dhe feedback-ut të dobishëm.
Kur je gati me e nda, kërko feedback për diçka konkrete. Jepi tjetrit një mënyrë me të ndihmu.