S’e shoh krejt rrugën. Prapë mundem me e ba me kujdes hapin tjetër. Këtë kuptim e ka besimi për mu kur jeta po ban pyetje që ende s’di me iu përgjigjë.
Kjo është mënyra qysh e shoh jetën, jo parashikim. S’e di qysh ka me mbaru çdo situatë. Du me e pritë me vëmendje pjesën përpara, pa pritë siguri për krejt.
Një pjesë e pasigurisë kërkon veprim: një bisedë, një vendim apo një punë që e ke shty. Pyetjeve të tjera s’u përgjigjesh veç tue i mendu edhe një herë sonte.
Provoje me i shkru dy rreshta. Çka e kërkon vëmendjen teme tash? Çka po mundohem me ditë para se me qenë e mundshme me e ditë? Ky asht ushtrim reflektimi, jo rregull që secili problem hyn bukur në dy kuti. Prapë mundet me ta ba hapin praktik ma të qartë.
Për mu, besimi dhe përpjekja munden me shku bashkë. Mundesh me e ba pjesën tande pa kërku kontroll mbi secilin rezultat. Me qenë i pranishëm s’kërkon me u shtirë që s’ki detyrime apo që s’ka ndodhë diçka e vështirë.
Zgjedhe një sen që mundesh me e ba me kujdes sot. Bane telefonatën, kryeje punën e vogël apo jepja dikujt krejt vëmendjen. Pastaj lejoje pjesën pa përgjigje me mbetë ashtu për momentin. Mesazhi që du me e ruajtë asht ftesa me e taku jetën me besim e vëmendje, edhe para se me e pasë krejt pamjen.
Për pjesën që e ke në dorë, lexo edhe për fatin, punën dhe përgatitjen.
Besimi mundet me ia lanë vendin parehatisë. Për atë flas te hapi që e ban edhe kur ende ke frikë.