Disa sene erdhën prej mundit. Të tjerat u varën prej kohës, mundësisë ose njerëzve që s’i kontrolloja. Du me marrë përgjegjësi për pjesën time pa pretendu që e kontrolloj krejt historinë.
Këto ide s’kanë pse me e përjashtu njëra-tjetrën. Mundesh me e pranu që koha e rrethanat kanë rëndësi dhe prapë me e marrë seriozisht hapin tand. Përpjekja asht diçka që e ushtron, jo premtim që bota ta jep saktë atë që don.
Merre diçka drejt së cilës po punon dhe bani dy lista. Në të parën, futi veprimet tua: përgatite aplikimin, përmirësoje një shembull të punës, krijo një kontakt me rëndësi ose kthehu te një bisedë me kujdes.
Në të dytën, futi gjanat që s’i vendos ti për të tjerët: a të punësojnë, a përgjigjen, a interesohen për projektin. Kjo s’asht arsyetim me u ndalë. Të ndihmon me e pa ku e ka vendin përpjekja jote.
Pas një tentimi, pyete veten çka ishte në ndikimin tand dhe çka do të ndryshoje herën tjetër. Nëse ka feedback, shikoje. Nëse s’ka përgjigje, pranoje që s’e din krejt arsyen.
Një rezultat i dobët s’provon që puna s’vlen. Një rezultat i mirë s’provon që puna ishte faktori i vetëm. Nxirre një mësim që mundesh me e përdorë. S’e kontrollon secilën mundësi, por vendos qysh përgatitesh dhe qysh reagon kur ajo shfaqet.
Atë që e ke në dorë mundesh me e qartësu te ushtrimi për kthimin e një qëllimi në veprim.
Atij dallimi i kthehem kur mendoj për besimin në hapin tjetër pa e pa krejt rrugën.