Idetë gjatë fluturimeve më shtyjnë me pyetë çka më ndihmon me mendu. Kjo është përvojë personale, jo shpjegim shkencor për kreativitetin.
Disa prej ideve të mia ma të mira për biznes më vijnë në fluturim. Ma pak ndërprerje, lëvizje, qielli jashtë. E quaj gjendja e aeroplanit. Më intereson çka ia hap vendin asaj vëmendjeje.
Më pëlqen me imagjinu që lëvizja dhe fakti që jemi nalt në qiell kanë pjesën e vet. Kjo asht përshtypja ime, jo shpjegim shkencor. Pjesa që mundem me e shqyrtu ma konkretisht asht hapësina që krijon ajo situatë.
Provo me lanë një pjesë kohe për një pyetje dhe një vend ku me shkru. Largoji ndërprerjet e zakonshme aq sa mundesh. S’ke nevojë me e prodhu një ide të madhe me komandë; nise duke ia dhanë pyetjes pak ma shumë kohë se zakonisht.
Nëse të tërheq një ambient tjetër, trajtoje si eksperiment të vogël. Mandej shëno çka të ndihmoi me mendu dhe çka veç e ndërroi pamjen. Mbaje pjesën e dobishme, pa supozu që udhëtimi asht vetë përgjigjja.
Një ide mundet me qenë e qartë në moment dhe e mjegullt kur i kthehesh. Shkruaje problemin që e prek, kujt mundet me i interesu dhe një gjë që duhet me e kuptu mandej.
Kështu mendimi bahet diçka te e cila mundesh me u kthy. Gjendja ime në aeroplan asht vëzhgim personal. Pyetja për ty mundet me qenë: ku gjatë ditës e ka një ide hapësinën e mjaftueshme me u qartësu?
Për vëmendjen që i jep idesë ma pas, lexo edhe për thellimin në një problem para zgjerimit.
Edhe jashtë aeroplanit i kthehem një caku të qartë për mundin tim. Një pyetje e meriton pak kohë pa ndërprerje.