Jam rritë me një emër, një gjuhë dhe histori që i kanë kalu kufijtë. Sa ma shumë rritem, aq ma shpesh e pyes veten çka po baj me këtë trashëgimi. Me u ndi krenar asht lehtë. Me i lanë brezit tjetër diçka me vlerë kërkon punë.
Kur them Be the One, nuk them me u ba ma i mirë se tjerët. Them me u ba njeri që e mban fjalën, që don pa kontrollu dhe që vepron kur një vlerë vihet në provë. Besa duhet me u pa në atë që baj, jo veç në atë që them për shqiptarinë.
Për mue, mbrojtja e identitetit shqiptar nis në shtëpi. Fol shqip me fëmijët, nëse mundesh. Pyeti prindërit e gjyshërit çka mbajnë mend, edhe kur tregimi asht i vështirë. Tregoja fëmijës prej nga vjen familja, pa vendosë në vend të tij kush duhet me u ba. Kultura jeton kur njerëzit e praktikojnë lirshëm, jo kur bahet provë besnikërie.
Kjo do me thanë edhe me i mbrojtë të drejtat publikisht. Historia e afërt e Kosovës nuk asht një tregim abstrakt rivalësh. Tribunali Ndërkombëtar Penal për ish-Jugosllavinë hetoi krimet ndaj shqiptarëve të Kosovës më 1999 dhe përgjegjësit për to. Këto vepra dhe mohimi i tyre kërkojnë kundërshtim të qartë. Po ashtu kërcënimet ndaj vetëvendosjes së Kosovës, sulmet ndaj gjuhës e kulturës shqiptare dhe pretendimet politike që fshijnë njerëzit që jetojnë aty. Përgjegjësia lidhet me veprimet e njerëzve dhe institucioneve. Nuk pranoj me e ba çdo serb, çdo besimtar a çdo fqinj armik.
Edhe pengesat brenda shoqnisë sonë kanë peshë: korrupsioni, përbuzja ndaj grave, nderi i familjes i përdorun për me kontrollu partnerin dhe krenaria që kërkon sakrificë pa dhanë kujdes. Me e mbrojtë një kulturë nuk do me thanë me e arsyetu dëmin që bahet në emër të saj. Respekti e liria duhet me vlejtë brenda familjeve tona po aq sa jashtë tyre.
Kjo asht një arsye pse e ndërtova dua.com. Deshta që shqiptarët e ndamë prej kufijve me pasë një mënyrë me u taku. Një lidhje me kuptim mund të rritet në partneritet të qëndrueshëm dhe, nëse të dy e zgjedhin, në familje. Askush nuk i ka borxh tjetrit martesë a fëmijë. Misioni asht me e ba lidhjen të mundshme, që gjuha, historitë dhe dashnia me vazhdu përpara me zgjedhje të lirë.
Ka shumë mënyra me i çu rrënjët përpara: me ndërtu kompani të dobishme, me mësu, me kriju art, me kërku përgjegjësi prej institucioneve, me ndihmu një familjar a thjesht me e mbajtë një premtim. Ma mirë e shoh njërën prej këtyne veprave sesa një mijë deklarata që kemi lindë të jashtëzakonshëm.
Këtë sfidë po ia jap vetes. Ku po i jetoj vlerat që i lavdëroj? Ku po e përdori identitetin si slogan e jo si përgjegjësi? Nëse i ndan këto rrënjë, më intereson edhe përgjigjja jote.
