Frika dhe veprimi munden me qenë bashkë. Një sfidë po të duket tepër e madhe dhe parehatia vjen para provës së parë. Në këtë postim, të them me e pa frikën në sy dhe me vepru prapë.
Du që ajo shtysë me të çu te një hap i mendum. Parehatia e diçkaje të panjohun nuk asht e njëjtë me një rrezik që ki arsye të mirë mos me e marrë. Guximi s’kërkon me e pranu çdo sfidë që ta qet dikush përpara.
Frika dhe veprimi: emërtoje provën e parë
Baje situatën konkrete. A asht me e ba një pyetje, me e tregu punën e papërfundume, me apliku diku apo me e hapë një bisedë të sinqertë? Çfarë rezultati po imagjinon dhe çka din vërtet për të?
Kur e emërton situatën, zgjedhe një version të hapit për të cilin mundesh me u përgatitë. Ushtroje bisedën, shpjegoja idenë një personi ose mëso çka kërkon aplikimi. Përgatitja asht pjesë e marrjes seriozisht të sfidës.
Mëso prej provës
Mandej krahasoje çka ndodhi me çka prite. Çka ishte e parehatshme? Çka doli ndryshe? A ka diçka që don me e ushtru para provës tjetër?
S’ke nevojë me e kthy një provë në test të krejt karakterit tand. Në postim, rritja asht arsyeja për me dalë përtej së njohunës. Lidhe hapin me diçka që ka vlerë për ty, që parehatia me pasë një qëllim përtej dëshmisë se mundesh me e duru.
Për supozimet që të ndalin, lexo edhe për me i vu në provë bindjet që të kufizojnë.