Sfidat dhe identiteti nuk kanë nevojë me u ba i njëjti sen. Një problem meriton vëmendje pa e përshkru krejt personin.
Nganjëherë e përfytyroj jetën si lojë fshehjeje. Kjo figurë më ndihmon me iu afru një sfide me kureshtje. Mundem me e marrë seriozisht hapin tjetër pa e ba krejt identitetin tim.
Këtë imazh e shoh si ftesë me e zgjeru perspektivën. Mundesh me e marrë një problem seriozisht pa e ba mënyrën e vetme qysh e përshkruan jetën tande. Me e quajtë jetën lojë s’do të thotë që dhimbja e dikujt asht e vogël ose çdo pengesë e lehtë.
Provoje me e përshkru sfidën në një fjali konkrete. «Ky projekt ka ngecë» të len hapësirë me e pa çka ndodhi. «Unë jam dështim» e kthen një situatë në vendim për krejt personin.
Qartësoje çka don vëmendje. A të duhet informacion, bisedë, ma shumë kohë apo ndihmë prej dikujt me përvojë? S’ke nevojë me e ditë krejt rrugën për me e dallu pjesën tjetër.
Pyete veten çka mbetet e vërtetë krahas sfidës: një marrëdhënie me vlerë, një aftësi, një përgjegjësi që e don ose diçka që ta zgjeron pamjen. Këto s’e fshijnë vështirësinë, por nuk e lanë me e mbushë krejt pamjen.
Zgjedhe një veprim të radhës dhe një person me të cilin mundesh me folë hapun. Besimi në vete përfshin edhe me pranu përkrahje. Mundesh me e përballu situatën pa e reduktu veten në të.
Për kapitullin që vjen, lexo edhe për me e ndërtu veten pa u kthy si ma parë.