Gjatë vizitës sonë, dëgjuam një këngë arbëreshe që bashkon dorën e shtrirë, gjuhën dhe kujtimin e Skënderbeut. Fjalët ftojnë njerëzit të qëndrojnë të lidhur dhe ta mbajnë gjallë gjuhën.
Pamja e Skënderbeut që u bashkohet njerëzve kur takohen është poetike. Ajo shpreh përkatësinë përmes një figure të njohur historike; nuk është rrëfim i një ngjarjeje historike.
Një përshkrim i ngjashëm gjendet te shkrimi i Ornela Radovickës në Dielli, në prill 2024, ku edhe Rina Bellusci këndon për praninë e Skënderbeut mes të mbledhurve. Incizimi ynë ruan një tjetër çast të kësaj tradite të gjallë. Këtu përmbledh kuptimin, pa riprodhuar tekstin e plotë dhe pa i caktuar autor apo datë të paverifikuar.
Postimi origjinal · 2026-10-12