Një fjali për Skënderbeun dhe Pirron ma tërhoqi vëmendjen: si i përshkruante një prijës rrënjët e veta kur dikush vinte në dyshim dinjitetin e popullit të tij?
Te burimi i shtypur
Në Librin VI të Komenteve të Piut II, rrëfimi i një shkëmbimi me Giovanni Antonion, princin e Tarantos, përfshin një përgjigje që i atribuohet Gjergjit, zotit të Shqipërisë. Botimi i vitit 1584 e paraqet shkëmbimin në faqet 303–304.
Në faqen 304 shkruhet: “maiores nostri Epirotae fuerunt, ex quibus ille Pyrrhus prodiit” — “Paraardhësit tanë ishin epirotë, prej të cilëve doli ai Pirro.” Ky është përkthim i latinishtes së shtypur aty. Lexojeni faqen e digjitalizuar nga Universiteti i Mannheimit.
Një përgjigje me qëllim
Faqja paraprake përcjell fjalët fyese të princit për shqiptarët. Përgjigjja përmend Pirron dhe fushatat e tij në Itali për t’iu kundërvënë atij përçmimi. Më herët, Gjergji e shpjegon mbështetjen për Ferdinandin me ndihmën që kishte marrë nga babai i tij, Alfonsi. Shkëmbimi fillon në faqen 303.
Duhet dalluar një pohim i ruajtur në rrëfimin historik nga prova e pavarur e prejardhjes. Piu e përcjell përgjigjen; ky pasazh i shtypur nuk është letër e shkruar me dorën e Skënderbeut dhe nuk vërteton një vijë biologjike përgjatë shekujve.
Për mua, vlera e tij është te mënyra se si historia bëhet pjesë e mbrojtjes së dinjitetit. Mund ta marrim seriozisht këtë lidhje dhe njëkohësisht të jemi të saktë për atë që burimi dëshmon.
Burimi u kontrollua më 15 tetor 2026: Piu II, Commentarii, Romë, 1584, Libri VI, f. 303–304. Imazhi: faqja e shtypur në domenin publik, e digjitalizuar nga Universiteti i Mannheimit.
Postimi origjinal · 2026-10-11
