Kur je tue kërku punë, dita mundet me e humbë formën. Unë do t’ia jepja një: kohë me apliku, me mësu, me lëvizë. Diçka ku mundesh me u kthy edhe nesër.
Rutina nuk ta garanton punësimin. Mundet me qenë mënyrë me vendosë çka don me ba me kohën që e ke në dorë, brenda rrethanave dhe përgjegjësive tua.
Nise me një plan të përballueshëm. Jepi vend kërkimit të punës, mandej diçkaje që don me e mësu dhe diçkaje jashtë vetë kërkimit. Mundesh me lanë kohë edhe për një bisedë apo detyrë të zakonshme që pret me u kry.
Mbaje real. Një orar që i injoron përgjegjësitë familjare, mundësitë e kufizuara apo kapacitetin që e ke tash nuk asht matës i dobishëm i përpjekjes. Nise me atë te e cila mundesh me u kthy.
Në fund të ditës, shiko çka bane: një aplikim të përmirësum, një mesazh të kthy, një aftësi të ushtrume. Vëre çka kërkon qasje tjetër nesër. Përgjigjja e punëdhënësit s’asht krejt në dorën tande; ndaje prej punës që e përfundove.
Ftesa ime ishte me kriju rutinë edhe kur jeta ende s’asht e rregullume. S’ka nevojë me u dukë mbresëlënëse. Duhet me iu dhanë vend prioriteteve tua në ditën e radhës.
Për me i zgjedhë ato pika, lexo edhe për me e kthy një qëllim në veprim konkret.
Kur je gati me apliku, bane punën tande ma të lehtë me u pa prej punëdhënësit.