Pasi postova për protestat në Shqipëri, një shikues la një koment me akuza se kush qëndronte pas tyre. Unë iu përgjigja me atë që kisha përjetuar vetë: kisha shkuar në Tiranë dhe kisha qëndruar dy ditë atje.
Doja t’i dëgjoja vetë njerëzit
Shkova për të folur me njerëzit, për të dëgjuar fjalimet dhe për të kuptuar arsyet e protestës. Ajo që përjetova ishte paqësore dhe me dinjitet. Ky është rrëfimi im nga prania atje, jo një përshkrim i gjithçkaje që ka ndodhur në çdo protestë.
Mes pjesëmarrësve kishte njerëz që i njihja personalisht: bashkëpunëtorë në Tiranë që punonin, ose kishin punuar më parë, me dua.com. Kur fola me ta, më shpjeguan arsyet e tyre për të qenë aty. Ato biseda kishin më shumë rëndësi për mua sesa etiketimet që u viheshin në internet.
Nisuni nga arsyet e tyre
Përgjigjja ime ishte një thirrje për t’u informuar para se të paragjykojmë. Dëgjoni intervistat dhe fjalimet. Dëgjoni kërkesat e studentëve. Flisni me pjesëmarrësit dhe pyetini pse kanë dalë.
Ky rrëfim nuk përcakton kush e organizoi çdo ngjarje dhe as vërteton akuzat e komentit të cilit po i përgjigjesha. Ai tregon pse shkova dhe çfarë përjetova. Mesazhi im ishte që t’i dëgjojmë arsyet e njerëzve para se të vendosim çfarë kuptimi ka prania e tyre.
Postimi origjinal · 2026-10-19
Thirrja ime e mëvonshme: të vazhdojmë paqësisht
Në një përgjigje tjetër trajtova pyetjen çfarë duhet të bëjnë njerëzit nëse Rama nuk jep dorëheqje. I nxita të vazhdojnë ta informojnë njëri-tjetrin dhe të tregojnë solidaritet, si në internet ashtu edhe fizikisht. Bëra thirrje të qartë për protesta paqësore dhe thashë se ndryshimi i qëndrueshëm mund të kërkojë shumë më gjatë se disa muaj.
Kjo thirrje ka të bëjë me këmbënguljen, jo me një rrëfim të verifikuar për çdo incident. Qëndrimi im ishte që njerëzit t’i kuptojnë shqetësimet e studentëve dhe t’i mbajnë kërkesat e tyre të dukshme, pa e lënë paqartësinë dhe provokimin ta marrin bisedën përpara.
Ndava edhe një montazh me përshkrimin «Me studentat» dhe një video tjetër me një parullë të ashpër për tradhtarët. Ato shprehin zemërim politik; nuk vërtetojnë faj individual dhe nuk japin dokumentimin e plotë të vendimeve parlamentare të shfaqura. Artikulli e vazhdon rrugën paqësore që kërkova shprehimisht në videon më të gjatë, pa i kthyer parullat armiqësore në udhëzime.