“Ka mu ba mirë.” Në këtë postim, e sfidoj mënyrën qysh një fjali ngushëlluese mundet me e zëvendësu veprimin. E përdori pamjen e një gjenerate që ia përsërit tjetrës, tu pritë që diçka tjetër me ndryshu.
Kjo asht kritika ime ndaj një qëndrimi të njohun, jo përshkrim i matun i çdo familjeje apo pretendim që njerëzit i kontrollojnë krejt rrethanat. Pyetja për shpresën lidhet me atë që vjen mas saj: çka kemi me ba?
Lidha një folje premtimit
Nëse po e qetëson veten apo dikë tjetër, provo me shtu një veprim konkret. Çka mundesh me organizu, rregullu, pyetë, mësu apo nisë? Kush e merr përgjegjësinë dhe kur do t’i ktheheni pyetjes?
S’ke nevojë me premtu rezultat që s’mundesh me e garantu. Mundesh me dhanë një zotim ma të sinqertë për pjesën që do ta krysh. Kështu biseda ka diçka ku me u kthy, përtej një ngushëllimi tjetër.
Mbaje përgjegjësinë konkrete
Disa probleme kërkojnë ndihmë, mundësi apo vendime prej institucioneve, bashkë me veprimin individual. Me e marrë pjesën tande seriozisht nuk ia heq përgjegjësinë askujt tjetër. Emërtoje atë që të takon pa pretendu që krejt situatën duhet me e zgjidhë vetë.
Forca e postimit asht te padurimi me fjalët boshe. Du që ai padurim me u ba i dobishëm: punë që shihet, një premtim që mbahet apo një hap që e kthen bisedën prej “një ditë” në “këtë e kemi nisë”.
Për me ia dhanë formën atij hapi, lexo ushtrimin për qëllimin dhe veprimin.