Pasi tregova se kisha marrë kredi për të investuar në një fabrikë, dikush më pyeti nëse kisha pasur frikë nga dështimi. Po, kam ndier frikë shumë herë. Por përgjigjja kishte edhe një pjesë tjetër: ai investim dështoi për mua.
I humba paratë që kisha investuar, ndërsa detyrimi për ta kthyer kredinë mbeti. Nuk dua që rrëfimi për guximin të lërë jashtë atë që ndodhi më pas.
Hyra në një biznes që nuk e kuptoja
Ky ishte mësimi që nxora nga përvoja. Ideja nuk kishte qenë e imja. Besova në të dhe e provova, por kisha hyrë në një biznes që nuk e kuptoja mjaftueshëm.
Një ide mund të tingëllojë bindëse. Dikush tjetër mund të besojë fort në të. Asnjëra nuk e zëvendëson kuptimin tim për biznesin ku po hyj. Kur e shoh pas, kjo kishte më shumë rëndësi sesa pyetja nëse kisha qenë mjaftueshëm i guximshëm.
Frika dhe gjykimi janë dy pyetje të ndryshme
Në video përmenda librin e Susan Jeffers për përballjen me frikën. Ideja që doja të përcillja ishte se ndjenja e frikës nuk duhet ta ndalë automatikisht një vendim të menduar.
Fola edhe për nevojën për të menduar kthjellët para se të veprosh. Investimi im i dështuar e bën konkret këtë dallim: kapërcimi i frikës nuk më mbrojti nga gabimi. Duhej ende ta kuptoja çfarë po bëja dhe t’i pranoja pasojat kur gabova.
E shoh atë humbje si pjesë të rrugëtimit tim sepse mësova prej saj. Kjo nuk e bën huamarrjen apo humbjen e parave hap të domosdoshëm për dikë tjetër. Ajo që dua të mbaj është përgjegjësia për ta pranuar gabimin dhe për ta ndryshuar mënyrën si i qasem vendimit të ardhshëm.
Postimi origjinal · 2026-10-19