E kaluara dhe zgjedhjet që ende i kam përpara kërkojnë vëmendje të ndryshme. Dua me e dallu çka mundem me ba sot.
Dje ka ndodhë. S’mundem me e rishkru. Po kërkimfalja, vendimi ose premtimi që e kam përpara e meriton vëmendjen time sot.
Kjo nuk i fshin pasojat dhe nuk e ban historinë tande të parëndësishme. E ndan atë që s’mund të rishkruhet prej asaj që ende kërkon diçka prej teje. S’mundesh me zgjedhë një të djeshme tjetër, por mundesh me mendu qysh me iu përgjigjë sot.
Merre një situatë te e cila po kthehesh vazhdimisht. Çka ndodhi? Cilat pasoja ende duan vëmendje? A ka një kërkimfalje me e ba, një premtim me e mbajtë, një kufi me e vendosë apo një vendim që po e shtyn?
Mbaje veprimin e radhës konkret. Me dashtë një jetë tjetër asht drejtim; me e kthy një telefonatë ose me e mbajtë një marrëveshje asht diçka që mundesh me e ba. Jo çdo situatë rregullohet prej një personi dhe jo çdo rrugë e mbyllun duhet me u hapë prapë.
Një drejtim i ri mundet me mbetë i pasigurt. Mundesh me e pranu këtë dhe me e marrë vendimin e radhës me kujdes. Çka din? Çka mbetet e paqartë? Për cilën pjesë mundesh me marrë përgjegjësi tash?
Në përshkrim e përdori figurën e kapitenit të jetës. E kam fjalën për pjesën tande në drejtim, jo për fuqi mbi gjithçka që ndodh. E kaluara asht pjesë e historisë. Nuk ka nevojë me i marrë krejt vendimet që të kanë mbetë.
Për atë që merr me vete, lexo edhe për ndërtimin e vetes mbas një kapitulli të vështirë.
Nëse zgjedhja tjetër ende të duket e paqartë, nise me një qëllim që mundesh me e kthy në veprim.