Një fluturim. Dostat. Një libër afër. E mora atë skenë të vogël me ba një pyetje ma të madhe: cilat zakone po i bajmë normale mes veti?
Fluturimi asht një shembull i vogël. Ki kohë përpara, një libër afër dhe një zgjedhje se ku po e çon vëmendjen. Pyetja s’asht a duhet çdo minutë me qenë produktive. Asht a kanë vend në ditën tande zakonet që thua se i don.
Nëse don ma shumë lexim në jetën tande, fillo duke e marrë librin me vete. Pyete një shok çka po lexon. Ndaje një ide që të ka vlejtë dhe pyete çka mendon për të. Kjo e hap një bisedë ma interesante se një ligjëratë për disiplinën.
Mundeni edhe me ba një marrëveshje të vogël: lexoni pak, pastaj ndani mendimet. S’ka nevojë me i kry të njëjtat faqe ose me u pajtu me autorin. Qëllimi asht me kriju vend për kureshtje bashkë.
Fjalët e forta të postimit e vënë presionin te rrethi. Një fillim i drejtë asht me ia ba të njëjtën pyetje edhe vetes. A po e ban ti atë që kishe dashtë me e ba njerëzit rreth teje? A i ke ftu me u bashku?
Një fluturim s’asht provim i vlerës së dikujt si shok. Shikoje lidhjen ma gjerë: a ka vend me u rritë, me pyetë dhe me i marrë seriozisht interesat e njani-tjetrit? Ky asht standard ma i dobishëm se me i numëru librat në kabinë.
Kur e merr librin me vete, të hyn në punë edhe leximi me një problem në mendje.