Kur them alkimi, e kam fjalën për transformim. Dhimbjen, frikën dhe emocionet e randa me i shndërru në vetëdije, forcë e rritje.
E përdori fjalën si metaforë. Jo si premtim që çdo përvojë e dhimbshme bahet dhuratë, ose që duhet me mujtë me i zgjidhë krejt vetë.
Pyetja asht çka bajmë me atë që ndiejmë. A ia hedhim menjëherë dikujt tjetër? A shtiremi sikur s’asht aty? Apo mundemi me u ndalë aq sa me kuptu çka po ndodh?
Për mue, me u përballë me terrin tand domethanë me qenë i gatshëm me e pa veten sinqerisht. Kjo mundet me përfshi edhe kërkimin e ndihmës. S’kemi nevojë me e kthy një ndjenjë në gjykim për krejt jetën.
Si do të ishte me iu përgjigjë sot një emocioni të randë, në vend se veç me ia përcjellë dikujt tjetër?