Një ndjekës e shpjegoi diskutimin për protestat në Shqipëri përmes besnikërive politike në Kosovë. Përgjigjja ime ishte se kjo ishte pikënisja e gabuar. Në video thashë se nuk i përkisja asnjë partie politike në Kosovë. Doja që biseda të fillonte me atë që kërkonin njerëzit.
Dëgjo para se të mbash anë
Pyetjet e mia ishin për vetë kërkesat: çfarë thoshin njerëzit në fjalime, çfarë problemesh përshkruanin dhe a ishin të arsyeshme kërkesat e tyre? Doja të dëgjonim, të hulumtonim e të kuptonim para se të vendosnim kë të mbështesnim.
Drejtuesit e partive mund të kenë marrëdhëniet dhe interesat e tyre politike. Mendimi im ishte se ato marrëdhënie nuk duhet të përcaktojnë reagimin tim ndaj shqetësimeve të dikujt tjetër. Interesat e përbashkëta shqiptare kanë rëndësi për mua përtej një partie të vetme.
Një parim, jo gjykim për çdo pretendim
Si kontekst, neni 47 i Kushtetutës së Shqipërisë mbron tubimin paqësor, pa armë dhe pjesëmarrjen në të; tubimet publike u nënshtrohen procedurave të përcaktuara me ligj. Kjo e drejtë është e veçantë nga vlerësimi nëse një pretendim konkret mbështetet me prova.
Mesazhi i përgjigjes sime ishte ta bënim atë gjykim me ndërgjegje të informuar. Mëso çfarë po kërkojnë njerëzit. Shqyrto arsyet. Pastaj vendos, në vend që ta marrësh të gatshëm qëndrimin e një drejtuesi partie.
Ky artikull pasqyron qëndrimin tim ndaj kësaj qasjeje. Nuk përcakton kronologjinë e protestave dhe nuk verifikon çdo kërkesë të ngritur në to.
Postimi origjinal · 2026-10-22