Një 21-vjeçar më shkroi pasi kishte kaluar një periudhë në Kroaci. Po mendonte të kthehej në Kosovë me rreth 15.000 euro kursime dhe të provonte një ide biznesi që e kishte në mendje prej muajsh. Donte mendimin tim: a t’ia fillonte?
Përgjigjja ime ishte inkurajuese. Në moshën e tij, doja të shihte se përpjekja, gabimet dhe mësimi mund të jenë pjesë e ndërtimit të diçkaje të vetën. Nuk kisha hollësi për idenë e tij që të mund të gjykoja nëse do të kishte sukses.
Si ishte në të vërtetë fillimi im
Në atë përgjigje kujtova udhëtimin tim i vetëm në Kinë, në moshën 21-vjeçare, për një investim në fabrikë. Mënyra si e thashë solli një pyetje tjetër: si e kisha përballuar financiarisht?
Në videon pasuese sqarova se isha bërë aksionar dhe kisha përdorur para të marra hua. Nuk kisha ardhur në Kosovë me shumë kursime. Pas shkollimit profesional në informatikë në Cyrih, e nisa me 3.000 franga të kursyera. Më vonë u ktheva në Zvicër, punova si menaxher projektesh IT në aeroportin e Cyrihut dhe mora kredi.
Këto detyrime më vunë nën presion. Në video përshkrova si ndikoi ai presion te vendosmëria ime. Thashë gjithashtu qartë se rruga ime nuk ishte e duhura për këdo. Shiko sqarimin për fillimin tim.
Inkurajimi nuk është garanci
15.000 eurot e ndjekësit dhe 3.000 frangat e mia janë dy histori të ndryshme, jo shuma që përcaktojnë nëse një biznes do të ecë. Përvoja ime shpjegon pse e inkurajova të provonte; nuk e merr vendimin në vend të tij.
Ajo që doja t’i përcillja ishte gatishmëria për të filluar dhe për të mësuar nga pengesat. Mesazhi nuk ishte të kopjonte borxhet e mia.
Postimi origjinal · 2026-10-18