E theva krahun duke luajtur padel. Ishte pika e fundit, vrapova pas topit dhe u përplasa me një pjesë metalike të fushës. Në videon që regjistrova gjashtë javë më vonë, tregova për thyerjen dhe padurimin që erdhi pas saj.
Po bëheshim gati të niseshim për një muaj nëpër Europë. U nisa me krahun në allçi. E kisha pritur atë udhëtim me shokët, por tani edhe allçia do të vinte me mua.
Pyetja që ia bëja vetes
Në lutje dhe meditim pyesja vazhdimisht çfarë mund të mësoja prej kësaj. Përgjigjja ime nuk ishte e rehatshme: po përpiqesha t’i shtyja shumë gjëra të ndodhnin para kohës së tyre.
Mund të dëshiroja që krahu të shërohej më shpejt. Mund të bëhesha i paduruar çdo ditë. Asnjëra nuk do ta bënte gati sipas orarit tim. Kur regjistrova videon, kishte ardhur koha të hiqja mbështetësen dhe të filloja fizioterapinë. Kjo ishte përvoja ime me këtë dëmtim, jo një afat shërimi për këdo tjetër.
Edhe përpjekja ka kufijtë e saj
E lidha këtë përvojë me gjëra të tjera që nuk mund t’i përshpejtoj vetëm duke i dëshiruar më shumë. Shërimin emocional. Pjekjen e një ideje. Kohën që u duhet njerëzve për të kuptuar diçka.
Unë e shoh këtë përmes besimit, si një mësim për kohën e duhur. Ky është kuptimi që gjeta në atë që më ndodhi. Allçia ma bëri të pamundur të anashkaloja diçka shumë praktike: mund të vazhdoja të jetoja e të udhëtoja, por nuk mund të komandoja çdo pjesë të procesit.
Për dikë që dëshiron gjithmonë të ecë përpara, pranimi i kësaj ishte mësimi i vërtetë.
Postimi origjinal · 2026-10-22